بعد از ماه ها اين اولين نوشتار من است. شايد به نوعي اغازي ديگر! از وقتي كه وب سايتم را فيلتر كردند دست و دلم به نوشتن نمي رفت. همه اش به دوستاني فكر مي كردم كه بارها به من گفته بودند نمي توانند وب لاگم را ببينند و براي همين از من خواهش كرده بودند كه نوشته هاي جديدم را برايشان اي ميل كنم. اما راستش با اين وقت زيغ مجالي نبود كه بخواهم بنويسم و بعد هم هربار نوشته هايم را اي ميل كنم. اين بود كه تصميم گرفتم ادرس وب لاگم را عوض كنم و جايي ديگر بنويسم. و همه اين اتفاقات مصادف شد با اخر رزيدنتي و اسباب كشي و از همه مهم تر بازگشتن دايم همراه.

اول باورش برايم سخت بود كه همراه ديگر به اركانزاس بر نمي گردد و دوباره با هم زندگي خواهيم كرد. يكشنبه كه مي شد فكر مي كردم بايد همراه را تا فرودگاه برسانم و برگردم.  ولي با خوشحالي به خودم نهيب مي زدم كه اين بار رفتني در كار نيست و ديگر مجبور نيستم با هزار اميد صبر كنم تا شايد سه يا چهار هفته ديگر دوباره براي يك و نيم روز كوتاه ببينمش…
اگر چند بار عزيزي را به سفر فرستاده باشيد شايد بدانيد كه چه مي گويم. مخصوصا اگر ان عزيز شريك زندگي شما باشد! و اين نكته اي است كه كمتر كسي به رنج ان انديشده است چراكه هميشه در ميان داستان زندگي هر روز من گم شده بود.

لحظه هاي طولاني انتظار و انتظار و انتظار…

***

اينجا زندگي فلج شده. واشنگتن رو لحاف سپيد كلفتي إز برف پوشانده. مدرسه ها كه يك هفته است تعطيله و فكر نمي كنم به زودي هم باز بشه. منطقه ما نزديك به هفتاد سانتي متر برف اومده. بعضي جاها ارتفاع برف تا يك متر هم گزارش شده. ظاهرا اين ركورد قرنه!

دوشنبه بايد برم سر كار. خدا به خير كنه!

چون در حال حاضر در آی سی یو هستم به من اجازه ندادند که برم … و گر نه من هم دوشنبه هاییتی بودم… احساس بدی دارم که می تونم کمکی باشم اما بهم اجازه نمی دند.

Photo from NY times

ترسیدم. درآن سرمای استخوان سوز چه می خواستند؟ هر دو سوار دوچرخه بودند. پالتو سیاه پوشیده بودند و شالی پشمی بر گردن داشتند. نگاه عجیبشان وادارم کرد که پنجره را پایین بکشم تا ببینم آنوقت شب از من چه می خواهند. به آرامی نزدیک آمدند. با ادبی بی نظیر سلام کردند و نامشان را گفتند. هر دو بسیار زیبا بودند. با قامتی بلند، چشمان درشت آبی و موهای نازک طلایی. هر دو بسیار جوان بودند. به نظر بیست و اندی ساله می نمودند یا شاید کمتر. آنکه جلوتر آمده بود مودبانه گفت:”می شود اندکی از وقتتان را بگیرم؟”

گمان بردم مبلغان مسیحند! وه که چه پشتکاری داشتند که درین سرمای طاقت فرسا با دوچرخه این طرف و آنطرف می رفتند. آنهم این وقت شب در یک روز تعطیل! جمله دوم را که گفت دریافتم گمان به درستی برده ام… پیروان دین مورمون بودند که برای دینشان تبلیغ می کردند. می خواستند کتابشان را هدیه کنند. بی حوصله گفتم که کتابشان را دارم . دو نسخه هم. گفت: ” پس وقتی بگویید که میهمانتان باشیم.” گفتم :” من وقت برای خودم هم زیغ دارم!” با مهربانی گفت: ” پس می شود امشب شما را به خواندن فرازی از کتابمان دعوت کنم؟ ” با خنده به علامت تایید سر تکان دادم. روی کارتی که پشتش عکسی از نور بود  در میانه ی جمعیت ، نوشت: “شماره سی و دوم. از کتاب آلما… قدیسان آخر الزمان.”  به صورت جوانش نگاهی انداختم. دلم نیامد توی ذوقش بزنم. کارت را گرفتم و گفتم که آن فصل از کتاب را می خوانم. با چشمان آبی اش نگاه عمیقی به من انداخت و گفت” درباره یک دانه است….قیاس ” کلمه” با  یک “دانه”!… تشکر کردم. پنجره را بالا کشیدم و راه افتادم. دیدم که سوار بر دوچرخه دنبالم می آیند. در خیابانی فرعی پیچیدم. چشم انداختم تا ببینم هنوز پشت من رکاب می زنند که دیدم ناپدید شده بودند… مثل یک تکه ابر بخار شده بودند… رفته بودند!

کی حوصله می کردم که کتاب مورمون بگشایم خودم هم درست نمی دانستم! به خودم نهیب می زدم که چرا پنجره را گشودم. که چرا قول دادم. که چرا اصلا با دو جوان غریبه آنهم دیر وقت شب گفتگو کردم. اگر مزاحمم می شدند چه می کردم. اشتباهی بزرک مرتکب شده بودم… اما نمی دانم چرا در درونم حسی انگار مرا می خواند، وسوسه می کرد که کتاب را، آنجا که گفته بودند بگشایم…

شب از نیمه گذشته است و من هنوز بیدارم. کتاب را می گشایم…

…

” آلما گواهی می دهد که فرشتگان بر مردان و زنان و خردسالان فرود می آیند… آلما کلمه را به دانه شبیه می خواند- باید که کاشته شود، غذا خورانده شود، تا بسان درختی تنومند ببالد، تا آنگاه  میوه ی زندگانی ابدی از آن چیده شود….

هان! که بسیاری از شما می گویید نشانه ای از آسمان به ما نشان بده که ما به ” یقین ” آنرا می دانیم… تا ایمان آوریم!

آنگاه من از شما می پرسم: که باور چیست؟ … ایمان کدام است؟ مگر نه آنکه  اگر مرد “به حقیقت ” چیزی آگاه شود بر آن “علم ” دارد و دیگر وجهی  برای ایمان نمی ماند؟

… که “ایمان” نه یقین بر علم به اشیاء است… که “امید”  بر نادیده است… که امید بر غیب است…”

…

پوست تنم مور مور می شود… شب از نیمه گذشته است و من هنوز بیدارم. به صراحت این کلام رو به رو می اندیشم و به اینکه این کلام چقدر برایم آشنا است…

“الم… ذلک الکتاب لا ریب فیه هدی للمتقین…الذین “یومنون” بالغیب و یقیمون الصلوه و مما رزقناهم ینفقون…”

و مومنان… آنان که ایمان می آورند به نادیده…

چرا باید دران نیمه شبان سرد به سراغم می آمدند؟

دران کتاب عجیب، دران سخن ” آشنای غریب” کدامین مفهوم نهفته بود که باید در می یافتم؟

که ایمان از جنس “امید” است و نه از جنس ” یقین”؟

بانگ می زنم  برین قلب شوریده…”آیا هنوز هم بر فرشتگان روی زمین باور داری؟”

اما تا به خواهي برف و سرما بيرون پنجره و سرفه و عطسه داخل اتاقها…

تفعلي به حافظ زدم…

شرم ازان چشم سيه بادش و مژگان دراز
هركه دل بردن او ديد و در انكار من است
بنده طالع خويشم كه درين قحط وفا
عشق ان لولي سرمست خريدار من است

شب يلداتون مبارك